معتقد: سلام آقای پاشایی
پاشایی : سلام آقا.
ــــ معتقد هستم.
ــــ کدوم یکی ؟ اکبری، یا معتقدی یا صمیمی؟ هر سه نفرتان پا تو کفش این بچه کردید؟
ــــ «چالشی ناگزیر» آقای سیروس شاملو را در ۱۹ تیر خوانده اید؟
ـــــ همان اندازه ای را که شما نقل کرده اید.
ــــــ می توانم تکه تکه برای تان بخوانم و نظر بدهید؟
ـــــ پسر مگه بیکاری؟ این ها سال هاست که همین فحش و فضیحت ها را تکرار می کنند. حالا که تو خماری و پیسی هم هستند، دیگه بدتر. اگه یکی دو قسمت کوتا شو بخونی ، به قول شما ، برات «کامنت» میذارم.
ــــ دل مان می خواهد «شرح » همه اش را از شما بشنویم.
ــــ به قول خودت «بعدا میگم».
ـــــ ۱.. آقای سیروس شاملو این طور شروع کرده اند:
« طبق توافقنامه ای عجولانه و از سر عاقبت¬نشناسی که سال 1380 در دفتر وثوق ¬احمدی بين آيدا سرکیسیان ، سيروس شاملو و سياوش شاملو (به وکالت از سوی سامان و ساقی) امضا شد، به توافق رسيدیم آثار و يادگارهای احمد شاملو به عنوان موزه در منزل شاملو قرار گيرد و آیدا سرکیسیان تا زنده است در خانه¬ی صرفا دو میلیارد تومانی ِ شهرک خانه سکونت کند و باقی ورثه همچنان در کاهدانی  تا مقام اجتماعی شاعرملی حفظ شود! »
ـــــ نمی دانم برای پختن آش بالا چه مقدار «مواد» لازم است،  از قبیل شهیدنمایی، دهن کجی و وقاحت، به اضافه «ننه من غریبم» که تو نوشتی، و از آن «مواد» لازم دیگر، هر قدر که در دسترس باشد.
•    اگر کسی این دو «ورثه» ی محترم را نشناسد شاید فکر کند این ها «صغیر»ند و خانه بدوش و منتظرند جل و پلاس خانه ی پدری را بفروشند و خرج شکم گیره شان کنند،  و نامادری هم آن ها را از خانه پدری شان انداخته بیرون و طفلکی ها در «کاهدانی» زندگی می کنند، آن هم  برای حفظ آبروی «شاعر ملی»، که پدرشان بود. (نگفته نماند که کوچک ترین فرزند احمد شاملو (ساقی ) متولد سال ۱۳۳۵ است.) چشم طمع به خانه یی دارند ـــ البته دو تا از چهار تا ورثه ـــ  که آیدا از مال پدری خودش خریده است و حالا هم می خواهد آن را به «خانه موزه ی  بامداد» تبدیل کند. (البته این دو تا خیلی دل شان میخواهد یه جوری این خونه را بالا بکشن. آن «وکالت بلاغزل» هم که تو شهروند گفتند برای همین منظور بود. حالا دستگیرتون شد که این دو پسر ارشد و ثانی که  این جا و آن جا گفتند و نوشتند که می خواهند موزه درست کنند، سر کاری بود؟ )
•    خوب است یکی از این دو پسر ارشد و ثانی ــــ که دومی نزدیک به ۶۰ سال دارد و اولی ۶۱ سال ـــــ بپرسد که شغل شریف شان چیست و چرا هنوز در «کاهداني» ــــ به اقرار خودشان ــــ زندگی می کنند. یا از «مزایده»، که عملا شد سر پل خربگیری، چه قدر گیرشان می آید. یا یکی از این آقایان بپرسد که دریافتی تان از محل چاپ و نشر کتاب های احمد شاملو ، فقط بعد از فوت ایشان، چه قدر بوده است؟  یا چند سال است که  جایزه های دلاری احمد را ــــــ که گذاشته بودند کنار و وصیت کرده بود آن ها را خرج ادامه ی تحقیق در کتاب کوچه کنند،ــــــ گرفته و  از هضم را بع هم گذرانده اید؟ ) رسیدش هم موجود است.
•    آقایان بو شنیده اید ّ اما به جان عزیزتان خر داغ می کنند. آن خانه موزه می شود. داغ دو میلیاردی به دلتان می ماند. لابد این قیمت را روی ملک داداش بزرگه گذاشته که در «معاملات ملکی» کار می کنند. آقایان، سمسارها هم فهمیده اند، «مورد» بو دارد،  اما این دو نابغه هنوز نفهمیده اند، نفهمیده اند  که چیزی از این نمد به آن ها نمی ماسد. (خدا می داند موقع تقسیم فهم این دو نفر کجا بودن.) حالا «شاعر ملی» را به خیال خودتان دست بیاندازید. عجب رویی! هر وقت حرف های این بچه را این جا و اونجا میشنفم یاد این جمله می افتم که «گاو ما شیر نداره، اما ماشاالله به شاشش!»
 بگو، یه قسمت دیگه از «درفشانی» را بیار و مرخصم کن.

۲. « ابراز نگرانی  برای پخش شدن  دیگ و بادیه و همزمان خبر کردن برخی اشخاص برای پخش¬کردن دیگ و بادیه بر اساس امانت¬داری و قابلمه¬ای  که حتما به ناحق  رواست  چون به صاحب حق خطاست!» 

• بفرما آن چه را که دست کم هزاران تن از مردم ما و جهان  «میراث ملی» و ۵۰ سال حافظه ي تاریخی مردم ایران دانسته اند و سخت نگران افتادن آن ها به دست سودپرستان و بر باد رفتن آنها هستند آقا  «دیگ و بادیه» می دانند ، و آن «پتیشن» یا فراخوان را هم  «خبر کردن برخی اشخاص برای پخش¬کردن دیگ و بادیه بر اساس امانت¬داری و قابلمه¬ای  که حتما به ناحق  رواست  چون به صاحب حق خطاست!»
خیلی وقت است که ما می دانیم، شاید شما هم می دانستید، که  از معرفت و بصر که اکتسابی است چیزی به این آقایان نرسیده . گفتم که.
ــــــ آقای پاشایی می توانیم این ها را در وبلاگمان نقل کنیم؟
ــــــ فکر می کنید کسی هست که این ها را ندونه ؟ و این آقایون رو نشناسه؟ ریش و قیچی دست خودتان.
ــــــ متشکریم.
ـــــــ قابلی نداره . 

اما « چالشی ناگریز» اقای سیروس شاملو که بیشتر «نالشی ناگزیر» است. از شرح «ناگزیر» ش می گذریم. به اورولوگ ها مربوط می شود.
ایشان در وبلاگ شان می نویسند « طبق توافقنامه ای عجولانه و از سر عاقبت­نشناسی که سال 1380 در دفتر وثوق­احمدی بين آيدا سرکیسیان ، سيروس شاملو و سياوش شاملو (به وکالت از سوی سامان و ساقی) امضا شد، به توافق رسيدیم آثار و يادگارهای احمد شاملو به عنوان موزه در منزل شاملو قرار گيرد و آیدا سرکیسیان تا زنده است در خانه­ی صرفا دو میلیارد تومانی ِ شهرک خانه سکونت کند و باقی ورثه همچنان در کاهدانی تا مقام اجتماعی شاعرملی حفظ شود!»

راستش را بخواهید من تا دو هفته ی قبل ــــ با آن که توافقنامه دوم آقایان را در سایت شاملو خوانده بودم ـــــ نمی دانستم که این خانه به هیچ وجه مال احمد شاملو نبود و ایشان دیناری بابت آن نپرداخته اند. دو هفته ی قبل که من هم در نشست خبری شهرک خانه در فردیس کرج تماشاچی بودم به این نکته پ‍ی بردم. وکلای آیدا توضیح می دادند ـــ که قطعا آن را در گزارش ایسنا و سایت شاملو خوانده اید ـــ که آقای سیاوش شاملو به ادعای واهی وکالت ندادن آیدا به ایشان (که ایشان آن را در مصاحبه ی با شهروند «وکالت بلاعزل» خوانده بودند که در توافقنامه آمده «وکالت رسمی»! ) برای پیگیری کار موزه شدن آن خانه مزایده ای را که با توافق طرفین متوقف شده بود مجددا به جریان انداختند. آن جا بود که من فهمیدم که آقایان دو برادر برای آن خانه دندان تیز کرده اند (که آخ و واخ هر دو شان از این دو میلیارد از کف رفته پیداست!) پیشنهاد موزه شدن آن خانه از خود آیدا بوده است و نه از این آقایان. آن روز در آن خانه فهمیدیم که این خانه در سال ۱۳۶۸ توسط آیدا خریداری شده است و آن هم با پول فروش آپارتمان مسکونی متعلق به آیدا ـــ که یک واحد از چند آپارتمانی بود که پدر مرحوم آیدا ـــ آشوت سرکیسیان ــــــ در تهران برای بچه هایش خریده بود. معلوم شد که همین جلالت مآب آقای سیروس شاملو هم مدت ها در آن خانه زندگی می کردند. آیدا آن آپارتمان را فروخت و خانه ی فعلی را در سال ۱۳۶۸ در کرج خرید. آن هم به این خاطر که احمد شاملو از این جا خوشش آمده بود. گفتند که ده ها تن از دوستان شاملو در جریان فروش آن خانه و خرید این خانه بودند و باز آن طور که آن روز توضیح دادند آن موقع فردیس کرج خیلی ارزان تر از تهران بود. من در آن جلسه مدتی کنار اقای ع. پاشایی نشسته بودم. ایشان گفتند که چند روز پیش آقای سیروس شاملو به ایشان تلفن کرده اند و یکی از ادعاهای همراه با ادب ایشان این بوده که قسط این منزل را پدرمان داده است (نگفته نماند که این خانه نقدی خریداری شده بود) آقای پاشایی گفتند از ایشان پرسیدم این را از کجا می گویی. سیروس گفت از روی نامه ای که در کتاب «نام همه ی شعر های تو » چاپ کرده ای که در آن شاملو به تو نوشته بود «قسط خانه را به آشوت (سرکیسیان) بده.» اقای پاشایی گفت الحق این دو پسر شاملو هیچ چیزی از نبوغ کم ندارند.ــــ آن وقت دل شان می خواست پدرشان آن ها را «سرپرست» چاپ و نشر آثارش بکند! آقای پاشایی گفتند به ایشان گفتم: «بالام جان! خواب دیدی خیر باشد. آن نامه ها همه مال قبل از انقلاب است در حالی که این خانه در سال ۱۳۶۸ خریداری شده است. اما منظور از پرداخت قسط پرداخت قسطی قرضی بود که برای خرید خانه در آمریکا از مرحوم سرکیسیان گرفته بودیم و من مقداری از پول آن خانه را از حق تالیف کتاب های شاملو جمع کرده بودم (۶۵ هزار تومان) و مابقی اش را هم مرحوم سرکیسیان به آیدا قرض داده بود. که البته تماما به ایشان پرداخت شد». بعد اقای پاشایی به ریشخند گفتند: «این همان خانه ای بود که آن موقع این جا چو انداختند که فرح برای شاملو در آمریکا خونه خریده! این جا هم این خبر را در همان رژیم تو بوق کردند و خیلی ها هم زیر این علم سینه زندند.» (ادامه دارد)

 به یکی دو تکه از روز مزایده در اتاق مزایده گوش کنید:

اما نکته ی دوم.
مقدمه:

گفتگو:

---